NOSTALGIE

Af en toe heb ik een reden om door mijn fotoboeken te bladeren en natuurlijk kom ik dan foto's tegen die een bijzondere tijd in mijn herinnering wakker roepen. Op deze foto heeft elke student een bijzondere betekenis voor mij, allemaal dierbare herinneringen. elke persoon kan en hoofdstuk in een boek  zijn. Natuurlijk, dat is zo!
De foto is gemaakt in Delft, in de kapel van de Franciscaner kerk, Raamstraat, waarschijnlijk rond 2005-2006. Iedereen op deze foto is getrouwd (op eentje na!); ze hebben kinderen, jobs, hopelijk  allemaal, sommigen zie ik langs komen op FB, verjaardagen worden gevierd: ze staan nu midden in het leven. Ik hoor van hen, soms, hoor over hen, ook soms, maar altijd is het met een blij gevoel in mijn hart. Dank, mensen.

DOTPAINTING

Al jaren komt een groepje mensen bij elkaar in mijn huis om hun verhaal te schilderen volgens de techniek van de Aborigines in The Great Western Desert, de Mardo, van West Australie.
we vertellen niet de verhalen van de Droomtijd, die heilig zijn voor de Mardo, maar onze eigen verhalen en ieder op zijn/haar eigen manier.
de manier van schilderen is geheel anders dan die we kennen in West Europa, waar ook veel stijlen zijn, maar zelfs het puntjes schilderen van Staphorst of het puntjes schilderen in de tijd van Vincent van Gogh kan eigenlijk niet vergeleken worden met die van de Aborigines, omdat bij de Aborigines het om het verhaal gaat.  Soms wordt er geschilderd met de bedoeling om een voorwerp te versieren, zoals men dat ook doet b.v. op Bali in Indonesie, waar men waarschijnlijk het dotpainten overgenomen heeft van de zuiderburen, doch zonder verhalen te schilderen.
als je op internet kijkt kun je veel vinden over beroemde dotpainters in Australie en natuurlijk kun je meer lezen over deze mooie manier van schilderen.

aspirant karmelieten

vier aspirant karmelieten die op 17-18 jarige leeftijd in 1931 vertrokken naar Brazilie om daar te studeren, Karmeliet te worden en tot priester te worden gewijd. Eeen ervan, de linkse, is mijn oom Serapion Seiger, die later in Rome verder studeerde en een doctoraat behaalde in Mariologie, alles over Maria. Hij werd overste van de Karmelieten in Rome en later in Portugal, waar hij gestorven is in 1977.
Het was een nieuwe beweging bij de Karmelieten om hun studenten in Nederland naar Brazilie te sturen. Misschien was het een eerste poging om al vroeg bekend te geraken met andere culturen. De preciese beweegredenen weet ik niet; misschien kan iemand me verder helpen?
Ik heb beschikking gekregen over een dagboek dat oom Hendrik, Serapion Seiger, geschreven heeft tijdens die tocht naar Brazilie. Het lijkt me aardig om het uit te typen en beschikbaar te stellen aan eenieder die er belang of interesse bij heeft. Laat het me weten!

KOREA

Eventjes terug naar Korea, waar ik het huwelijk van Ludvik en Jin mocht bijwonen, niet zo maar, maar als aangenomen vader van Ludvik. Het was een huwelijk n traditionele Koreaanse stijl en daarbij was het noodzakelijk dat en familielid van de bruidegom aanwezig was. En daarvoor was ik dus uitverkoren. De dag voor het huwelijk gingen Ludvik en ikzelf en berg beklimmen samen met de vader van Jin. Het was en geweldige tijd. Ik heb er enorm veel van  genoten. Ludvik en Jin wonen nu met hun zoontje in Noorwegen.

WAT IS DAT???

Je kunt natuurlijk zien dat ik geen grote zoom op mijn camera heb, anders had ik wel in kunnen zoomen en was er geen probleem geweest om te zien wat hier gefotografeerd is.
Het gaat niet om de weg, maar om het groene veld waar die 'dingen' in zitten. Die 'dingen' zijn mensen die aardbeien plukken. Het was een druilerige dag en daarom hebben ze een stuk plastic over zich heengetrokken. Knietje voor knietje gaan ze vooruit. Ze roepen naar elkaar, maar ik kan er geen woord van verstaan. De boer komt af en toe langs op een trekker om de kistjes aardbeien op te halen. Ik kom al jarenlang op de camping in de buurt, Zonneland, en elk jaar zie ik hetzelfde tafereel.

GOUD

Jazeker, het is allemaal goud wat er blinkt in mijn vijver. De goudvissen zijn goed gegroeid, maar ze hebben een heftig verlies moeten incasseren toen een reiger een stuk of tien in snel tempo doorslikte en met zware krop wegvloog. Misschien was het ook wel nodig, want de vijver raakte overbevolkt sinds de grote aanwas twee jaar geleden. Vorig jaar, noch dit jaar heb ik kleintjes gezien.
De vijver kan een afspiegeling zijn van de grote wereld. Het heeft zijn eigen regels, zijn eigen ecosysteem, maar ik help de vissen wel bij de toevoer van zuurstof. Ook tegen de reigers heb ik voorzieningen getroffen, draden gespannen kris kras over de vijver.
De goudvissen kleuren wit en dan weer zwart en dan weer goud. Ik zou veel tijd moeten spenderen om dit allemaal uit te vinden, wanneer en hoe en waarom. Misschien is het gewoon beter om ze te laten zijn zoals ze zijn; zelf weten ze wel hoe het moet.

terug van vakantie

 Ja, terug van vakantie wil ik jullie toch even twee foto's laten zien.
De eerste is een kapelletje op camping Zonneland bij Nispen. Het is gebouwd door de grootvader van de eigenaar van de camping ter nagedachtenis aan een verdronken meisje - zo gaat het verhaal. Hij heeft vele uren gebruikt om latijnse teksten in het kapelletje te beitelen. Er staan 6 bidstoelen in, meer ruimte is er niet. Mensen die er om vragen kunnen de binnenkant van het kapelletje bekijken, een plaats van rust en vrede, zo maar temidden van de bossen.
De tweede foto is genomen tijdens mijn bezoek aan vriend en collega Fred in Cuxac, Zuid Frankrijk, waar hij zorgt voor Barbara. tijdens mijn bezoek kon ik me uitleven op de tuin, bijna een hectare groot!! Hij moet echter terug naar Engeland vanwege de slechte gezondheid van Barbara en zal dus deze mooie plaats moeten verkopen. Wat heb ik genoten van dit bezoek.

ALLES STROOMT

Panta Rei, zeiden de oude Grieken. Het is een gezegde dat gebruikt wordt om aan te duiden dat alles in beweging is.
Mijn jongste schilderij duidt dat ook aan. Het is wel een gecompliceerd verhaal en is langzamerhand, punt voor punt, tot stand gekomen.
Het schilderen van het water (blauw) liep uit op het plaatsen van de grote groene bladeren. Er zijn ook de wandelpaden, de songlines, die door de mensen worden gebruikt om het goede te verkrijgen. Deze bladeren waren natuurlijk eerst klein geweest, maar door het water zijn ze uitgegroeid en zullen weldra de herfst bereiken. Tussen de bladeren in liggen de tuinen, de gronden waar de bloemen groeien. De mensen verzamelen zich rondom deze pracht, deze tuin van Eden, en genieten er van.  De grote rechthoekige vlaktes zijn de gronden waar de plechtigheden plaats vinden, zoals de initiatie rituelen.
Het geheel is geplaatst te midden van de grote zoutvlaktes, zoals die in W. Australie te vinden zijn.
Het is een groot doek van 135 x 80 cm., waarop ik acrylverf heb gebruikt.

ZEN TUIN

Zo af en toe praat ik wel eens met mensen die iets met hun tuin zouden willen doen en daarvoor een grote investering zouden moeten maken. In mijn Japanse foto's heb ik gezocht naar een voorbeeld van een Zen-tuin, de eenvoudigste die ik kon vinden. Deze tuin geeft niet alleen rust aan je ogen, maar ook aan je hart. Rond het gedeelte van steen en mos ligt een cirkel scherp zand, die elke morgen geharkt moet worden in alle stilte, wanneer de aarde zich verlost van de nacht. Het zand moet bijgeharkt worden net zoals je ook jouw eigen ziel/gemoed/hart/innerlijk moet onderhouden.
wanneer je inderdaad berekent dat deze zen tuin veel goedkoper is dan een ander soort tuin, dan kun je het overgebleven geld gebruiken voor een goed doel in jouw omgeving. (het pad van Zen).

NIEUW!!!!!!

Waw, een nieuw schilderij is toegevoegd aan de wereld van kunst, van expressie. Jij bent een van de eersten die deelt in mijn genoegen om uitdrukking te geven aan het welzijn van de mens en de wereld. Ik zal het uitleggen.
Je moet dit schilderij zien als de tegenhanger van mijn vorige schilderij waarin ik uitdrukking gaf aan een zeker misnoegen over de gespletenheid in de wereld, politiek, economie, religie, familie, omgeving.
Ik was er niet tevreden mee en besloot om een nieuw schilderij te maken, waarin de gebondenheid met elkaar tot uitdrukking kwam. Je ziet in het midden dan ook de ying yang, nu met twee slangen van de Droomtijd. De zaadjes van deze ying yang zitten in de cirkel er om heen. Daar om heen bevindt zich een keten van verbondenheid, omgeven door het pad van de mens, met zijn nederzettingen, zijn steden en dorpen. Mensen zitten samen in de wereld.
Ik was aan het schilderen en kon moeilijk ophouden. Het moest af! Het kon beter! En toch is het zo als het zijn moest. Commentaar???? Ja graag.

SAMENSTELLING

Eerst wilde ik deze foto 'tegenstellingen' noemen, maar dat klinkt zo negatief. Het is toch veel mooier om elk zijn eigen en ge-eigende plaats te geven.
Op de achtergrond zie je een lindeboom. Nederlandser kan het eigenlijk niet. Maar dan zie je drie cipressen, duidelijk van afkomst uit Zuid Frankrijk, het Midden Oosten, Spanje en zo.
Je moet goed kijken, maar voor die cipressen zie je een appelboom. Bij cipressen horen druiven. Maar alles gaat goed samen en hier zijn dus appelen te rapen in de nabije toekomst. Vorig jaar 45 stuks!!
Dan zie je een schaal met schilderingen. Als je goed kijkt kun je een dotpainting zien, zo maar iets uit Australie, het land van de Aborigines.
Een bakje water voor de vogels. De pikorde is: vlaamse gaaien komen eerst een bad nemen en hun dorst lessen, dan de eksters, de duiven, de merels, de mussen, en het kleinere grut.
En dit alles mag ik aanschouwen wanneer, zoals nu bij de hittegolf, ik buien mag zitten om mijn nasi goreng op te eten.

HEEL BIJZONDER

Hela, een  van de dotpainters hier in huis, heeft en belangrijk en bijzonder werk klaar gekregen. In het kort kan gezegd worden dat uit een zekere onrust rust is ontstaan. die onrust is te zien in het midden van het schilderij. Het is net of het en draaiende beweging maakt. In de hoeken zie je dan de rustige omgeving van groepjes mensen. Er is harmonie.
De kleuren zijn bijzonder goed gekozen. Het is een groot schilderij, dat zijn kracht verliest in deze kleine afbeelding.Hopelijk is het een uitdaging aan u allen om ook uw verhalen te gaan schilderen, in een dotpanting of op andere manieren. Het schilderen zelf geeft al rust, vooral wanneer men met een groepje bij elkaar zit.

DE ROOS

In mijn tuin staat een roos. Eigenlijk is dat genoeg; meer hoeven er niet te zijn, want perfectie is bereikt. Een roos, de bloem voor het hele leven, van geboorte tot het graf. Met een roos kunnen we meer zeggen dan met woorden. een simpel gebaar, een roos voor jou.

WONDERBAARLIJK

Zo zit je te werken aan je computer, af en toe gezicht op de tuin, maar dan opeens over de bomen heen kijkend naar de lucht. De gewone wolkenrommel beladen met regen van de afgelopen dagen heeft plaats gemaakt voor een blauwe lucht met uitgestreken lieve wolken die hun weg omhoog vinden, opgestuwd door een zacht briesje. Is dit nu de voorbode van de hete dag die ons morgen te wachten staat?
Natuurlijk had ik deze foto naar de weerman moeten opsturen, maar daar was het al te laat voor; het was rond 19.00 pm op donderdag. Hij zou er wel een verklaring voor hebben gehad, maar niet zo'n poetische beschouwing zoals ik u nu heb laten lezen........

CANNING STOCK ROUTE

De naam zegt het al: het schilderij, een dotpainting uit Wiluna, vertelt het verhaal dat meneer Canning een route voor het vee (stock) heeft aangelegd van Port Hedland in noord Australie naar Wiluna, waar toentertijd een treinstation was. Hij legde deze weg aan omdat het te gevaarlijk en te duur was om het vee langs de kust naar Perth te vervoeren. De weg ging dwars door vijf heilige plaatsen van de Aborigines. Een jonge vrouw, die in mijn tijd daar nog een schoolgaand meisje was, heeft dit schilderij gemaakt nadat ze in alle stilte over deze weg in konvooi had gereden en en oude man het ontstaan van de weg had uitgelegd. De kleuren zijn goed gekozen: rood voor de rode aarde, zwart voor de Aboriginal mensen, geel voor de zon.
's morgens vroeg, rond vijf uur am. ging ik wel eens hardlopen over deze weg tot aan Well Nr. 1, een soort oase, waar ik ook wel een gezeten heb met een meisje uit Nederland om  haar leven verdere inhoud te geven.
Het schilderij is nu in mijn bezit. Iedereen kan er naar kijken. Misschien geeft het ook mer inzicht in het leven van d Aborigines, zoals ook te zien is in de film Charlie.

GROTE ZORGEN

Dit keer laat ik jullie een foto zien van Brani-brani, een Aboriginal man die vanuit de Great Western Desert neergestreken is in Wiluna, een stadje van goudzoekers.
Het goud was  op, de zoekers gingen elders heen, alles werd gesloten, behalve het café.
Brani-brani vond zijn weg naar het café met behulp van uitkeringen van de overheid: werkloosheid, ouderdom, bijstand. Ik weet niet precies wat hij kreeg, maar hij wist wel wanneer het geld kwam. En hij wist ook wel dat een doos bier 22 euro kost. De uitkering was snel opgedronken en Brani-brani werd een zwartwerker, excuseer me het woord, en maakte boemerangs, speren en schilden voor de verkoop aan de toeristen.
Ik zit hier bij hem in zijn 'humpie', met zijn honden en ander ongedierte dat ik niet kon zien.
Hoe moet het verder met Brani-brani? Uitkeringen betekenen in feite zijn dood, want hij drinkt meer en meer. En zo gaat het met alle natuurvolkeren. Brani-brani en zijn honden kunnen voor zichzelf zorgen. Er is genoeg te eten en te drinken in de woestijn, al 40.000 jaar lang. Ze hebben overleefd. Een humpie is genoeg, ze hoeven geen huis, geen schilderijen aan de muur. De regering gaf hen tenten. De honden overnachtten in de tenten; zelf sliepen ze lekker voor de tent, lekker onder de sterren, vuurtje er bij als het koud werd. Romantisch? Och, laten we eens beginnen met respect voor de leefwijze van iemand.

MILL HILL IN TWENTE

Mill Hill is de congregatie waar ik me bij heb aangesloten net zoals 62 andere Twentenaren. Ik heb over allen een boek geschreven, een korte beschrijving van alle 63 Tukkerse mill Hillers met een foto. Daarna heb ik mezelf de vraag gesteld: wat is nu de erfenis van deze 63 Mill Hillers?
Allereerst is de erfenis te vinden in de plaatsen waar ze hebben gewerkt, van India, Borneo, Afrika, Latijns Amerika, all over the world!!!
Hun erfenis in Twente is ook zeer groot, want het missionaire leven bestaat nog steeds in Twente, zij het in een andere vorm, maar wel gebaseerd op die eeuwenoude roep om zich in te zetten voor de naaste, voor de noaber. Noaber hulp en plicht is iets dat bestond voor de Kerstening van Twente door Plechelmus. Het is versterkt in de loop der eeuwen in eigen streek, is uitgedragen naar de Missie en is dus nog steeds actueel, met name in de mantelzorg, de voedselbanken, de stille hulp aan elkaar, de kleine en grote projecten voor hier en voor daarginds, wereldwijd. Noaberhulp is niet eenzijdig, niet alleen maar gericht op eigen volk.
Het is wonderbaarlijk wat er allemaal gebeurt in onze eigen omgeving, ondanks de vele negatieve elementen.
Op de foto zijn enkele buitenlandse studenten te zien die deelnemen aan de jaarlijkse 40km. tocht, de Midvastenloop.
Het boek, ruim 270 pgs., wordt gepubliceerd in de tweede helft van mei en is verkrijgbaar bij mij voor 12 euro, excl. verzendkosten.

HEEL OUD SCHRIFT

Tja, wat moet je hier van maken? Het is mijn achternaam in oud saksisch schrift.
Drie tekens voor engel-bert-ink. Ik heb echter geen enkele uitleg over hoe men tot deze tekens is gekomen. Een engel? Het tweede teken zou iets te maken kunnen hebben met 'brillier', schitteren, een bliksemstraal? Ink betekent 'zoon van', horend bij; ja, dat zou je er wel van kunnen maken.
Het zou best interessant zijn om het hele schrift te bestuderen.......

OM U TE DIENEN

Een dienblad is maar een dienblad. Het gaat om de dingen die er op staan, de koffie, koekjes, misschien een stuk taart of wat dan ook. Maar het geheel kan interessanter worden als het dienblad een mooi dienblad is, niet dat stuk hout, maar mooi beschilderd met iets dat ook nog betekenis heeft en natuurlijk al gauw onderwerp van gesprek wordt.
Op dit dienblad zitten 8 mensen rond een tafel. ze zijn gekomen vanuit hun eigen huizen en zijn nu tezamen om te genieten van een avondje uit. Ze vertellen hun verhalen, waar ze geweest zijn, wat ze hebben meegemaakt.
Ja, het staat allemaal op dit dienblad..................Niet te geloven!

VOORJAAR

Het lijkt wel zomer! Het is nog vroeg in de morgen en de zon schijnt al door de pas geplante cipressen, overgenomen van neefje René die zelf naar het land van cipressen verhuist. De bloesems van de Japanse kers die ik vorige keer heb laten zien zijn allang naar beneden gedwarreld en hebben de grond van een rose dekbed voorzien. Nu is het tijd om er op uit te gaan en de frisse lucht in te snuifen; zelf ben ik letterlijk teveel thuis geweest, maar mijn gedachten dwarrelden intussen de hele wereld over, verlangend om de verre einden der aarde te bezoeken, Nanga Jenga, Nanga Tekalit, Rantau Belak, Tatau, Bintulu..............