santiago de compostella

gisteren is de schelp, het symbool van Jacobus, geplaatst op de Jacobuskerk in enschede. Pelgrims kunnen hier nu een stempel halen op hun weg naar Santiago de Compostella.Als het goed gaat, dan komen ze langs Het IJzeren Kruis, niet zo ver voor Campostella. Daar kunnen ze dan een steen toevoegen aan de grote hoop stenen die er al verzameld is in de loop der eeuwen.
Het symbool is dat je alles achter je laat dat je als een steen verzwaard of bezwaard. Toen mijn groep er langs liep hebben we allemaal een steen daar gedeponeerd - en een foto genomen, want het was een belangrijk moment in ons leven.
er was ook een jonge man die aan was komen lopen vanuit Polen, de hele weg. Hij had huis en auto verkocht, had zijn baan opgezegd, een steen in zijn rugzak gedaan en zie daar was hij, zingend lopend langs 's Heren wegen. Hij opende zijn rugzak en er kwam een steen uit die wel drie kilo gewogen moest hebben. "E een nieuw leven wil ik beginnen", zei hij, "het oude is voorbij". Ik vroeg hem wat zijn nieuwe leven zou zijn. "Dat weet ik nog niet, maar de Heer zal mij de weg wijzen" en fluitend liep hij verder naar Compostella, en de hele weg weer terug naar Polen.

MOOI VERHAAL

Dit verhaal komt uit Afrika, ik denk Oost Afrika, maar weet niet welk land.
Vroeger, heel vroeger, waren er pa en ma schildpad. Ze leefden onder de zon en de maan en de sterren, maar waren ongelukkig. Ze waren alleen. God was ver weg.
Op een goede dag raapten ze alle moed bij elkaar en begonnen aan de lange weg naar God. Toen ze eindelijk na veel gekruip bij hem waren, zeiden ze tegen hem dat ze graag kinderen zouden krijgen, zodat ze niet mer alleen waren. Tja, zei God, dat kan wel, maar dan moeten jullie een keer sterven, anders raakt de aarde veel te vol. Nou, dat hadden ze er weel voor over, zeiden ze.
En zo gebeurde het. Ze kregen veel kleine schildpadjes en waren gelukkig.
Hun buren, de mensen, hadden dat al gauw in de gaten Ook zij waren ongelukkig en dus gingen zij ook op bezoek bij God. Hij zei hetzelfde tegen hen. Ook zei vonden het goed om een keer te sterven als ze nu maar kinderen zouden krijgen.
Zo gebeurde het. Ze kregen veel kinderen die allemaal heel gelukkig leefden en er was zelfs water waar ze konden spelen.
Er was nog iets. Sinds ze kinderen kregen was ook de geest van God bij hun aanwezig. Je kunt hem/haar zien tussen de mensen en de schildpadden, want er is vrede.

KERST 2015

Vanuit mijn werkkamer zie ik uit op drie bomen: het bamboebos,  groen als in de lente, de Japanse kers in bloei als in de zomer en de boom met de rode kraaltjes, goed voor de herfst en de winter. Grote vogels genieten van de kraaltjes, kleine vogeltjes genieten van de bloesems, de vissen zijn beschermd tegen de reigers door de grote bamboestengels. Puur natuur.
Het hele jaar door is het een prachtig uitzicht. De mensen hoog in de flat daarachter mogen meegenieten. met dit uitzicht is het niet nodig om een kerstboom in huis te halen. wel heb ik er een paar takjes afgehaald om de kamer, war we bijeenkomen om te 'dotpainten' op te fleuren.

SERAPION SEIGER O.Carm.

een foto uit de oude doos is weer levend geworden toen Bill Engbers het dagboek van deze pater op zolder vond. Het dagboek, geschreven in 1931, is eigenlijk kort, want het beschrijft alleen maar de reis van zijn ouderlijk huis in Oldenzaal naar Brazilie, waar hij op 17-jarige leeftijd zijn studie filosofie en theologie deed. Het boekje is een kleinood en zal t.z.t. gestuurd worden naar de archieven van de Karmelieten in Zenderen.
zelf heb ik het uitgetypt en voorzien van een verdere beschouwing over de religieusiteit van mijn familie. ook heb proberen uit te vinden wat hem bewoog om naar de karmelieten te gaan; waarom noemde hij Brazilie het land van zijn dromen?
Zijn laatste jaar theologie heeft hij in Rome gedaan, waarna hij aldaar tot priester is gewijd. Hij doceerde later Mariologie, ging nog terug naar Brazilie om daar een korte tijd te doceren en werd toen gevraagd om de overste te worden voor de karmelieten in Portugal.
Een boeiend leven, waar ik nog veel meer van zou willen weten.
Trouwens, het boekje kan bij mij besteld worden, maar ik heb er slechts 25 van laten drukken.

TWO ROADS DIVERGED IN A YELLOW WOOD

Gisteren heb ik het laatste puntje gezet op een nieuw schilderij, een dotpainting geinspireerd door het onderstaand gedicht van R. Frost.

NB. yellow wood = de herfst van ons leven.

we hebben keuzes moeten maken.

de twee wegen zijn de groene lijnen

aan beide kanten liggen de mogelijkheden die we hadden kunnen kiezen

over het geheel staat de grote regenboog 

een bamboe ligt er midden tussen in.

hier dan is het gedicht:

 

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Robert Frost

A UNIQUE PHOTO

Yes, a very unique photograph because it is taken when Brani-Brani was showing me his new boomerang. he was sitting his his tent, surrounded by his dogs with whom he had shared his lunch. I saw the remnants of a goanna, a big lizzard. He had constructed his tent, a lean-to, from some old cloth. Actually Brani-Brani was trying to sell his boomerang. His unemployment benefit, his old age benefit, his aboriginal benefit, his benefit for the poor, everything was finished; he had drunk it all together with his mates Maudi, Jeffrey, Marakutju and some others. What a life!

JAGONG

Hier zijn dan Thomas en Margareth, helemaal uit Serawak, Maleisie, hier naar toe gekomen met een paar kilo rijst uit Bario, de bovenstroom ban de Baram rivier. Het is rijst die bijzonder goed van smaak is, eigenlijk niet vergeleken kan worden met rijst van de natte rijstvelden. Hier waren Thomas en Margareth bijzonder geinteresseerd in de mais. In hun eigen land is mais een product dat gegeten kan worden net voor de rijst klaar is om te oogsten. Hier wordt de mais gevoerd aan de varkens en koeien, en onsmakelijke mais voor mensen. Het was voor hen wel vreemd dat er hele grote maisvelden bestaan, terwijl in eigen land her en der een mais stengel opgroeit te midden van de rijst.

NOSTALGIE

Af en toe heb ik een reden om door mijn fotoboeken te bladeren en natuurlijk kom ik dan foto's tegen die een bijzondere tijd in mijn herinnering wakker roepen. Op deze foto heeft elke student een bijzondere betekenis voor mij, allemaal dierbare herinneringen. elke persoon kan en hoofdstuk in een boek  zijn. Natuurlijk, dat is zo!
De foto is gemaakt in Delft, in de kapel van de Franciscaner kerk, Raamstraat, waarschijnlijk rond 2005-2006. Iedereen op deze foto is getrouwd (op eentje na!); ze hebben kinderen, jobs, hopelijk  allemaal, sommigen zie ik langs komen op FB, verjaardagen worden gevierd: ze staan nu midden in het leven. Ik hoor van hen, soms, hoor over hen, ook soms, maar altijd is het met een blij gevoel in mijn hart. Dank, mensen.

DOTPAINTING

Al jaren komt een groepje mensen bij elkaar in mijn huis om hun verhaal te schilderen volgens de techniek van de Aborigines in The Great Western Desert, de Mardo, van West Australie.
we vertellen niet de verhalen van de Droomtijd, die heilig zijn voor de Mardo, maar onze eigen verhalen en ieder op zijn/haar eigen manier.
de manier van schilderen is geheel anders dan die we kennen in West Europa, waar ook veel stijlen zijn, maar zelfs het puntjes schilderen van Staphorst of het puntjes schilderen in de tijd van Vincent van Gogh kan eigenlijk niet vergeleken worden met die van de Aborigines, omdat bij de Aborigines het om het verhaal gaat.  Soms wordt er geschilderd met de bedoeling om een voorwerp te versieren, zoals men dat ook doet b.v. op Bali in Indonesie, waar men waarschijnlijk het dotpainten overgenomen heeft van de zuiderburen, doch zonder verhalen te schilderen.
als je op internet kijkt kun je veel vinden over beroemde dotpainters in Australie en natuurlijk kun je meer lezen over deze mooie manier van schilderen.

aspirant karmelieten

vier aspirant karmelieten die op 17-18 jarige leeftijd in 1931 vertrokken naar Brazilie om daar te studeren, Karmeliet te worden en tot priester te worden gewijd. Eeen ervan, de linkse, is mijn oom Serapion Seiger, die later in Rome verder studeerde en een doctoraat behaalde in Mariologie, alles over Maria. Hij werd overste van de Karmelieten in Rome en later in Portugal, waar hij gestorven is in 1977.
Het was een nieuwe beweging bij de Karmelieten om hun studenten in Nederland naar Brazilie te sturen. Misschien was het een eerste poging om al vroeg bekend te geraken met andere culturen. De preciese beweegredenen weet ik niet; misschien kan iemand me verder helpen?
Ik heb beschikking gekregen over een dagboek dat oom Hendrik, Serapion Seiger, geschreven heeft tijdens die tocht naar Brazilie. Het lijkt me aardig om het uit te typen en beschikbaar te stellen aan eenieder die er belang of interesse bij heeft. Laat het me weten!

KOREA

Eventjes terug naar Korea, waar ik het huwelijk van Ludvik en Jin mocht bijwonen, niet zo maar, maar als aangenomen vader van Ludvik. Het was een huwelijk n traditionele Koreaanse stijl en daarbij was het noodzakelijk dat en familielid van de bruidegom aanwezig was. En daarvoor was ik dus uitverkoren. De dag voor het huwelijk gingen Ludvik en ikzelf en berg beklimmen samen met de vader van Jin. Het was en geweldige tijd. Ik heb er enorm veel van  genoten. Ludvik en Jin wonen nu met hun zoontje in Noorwegen.

WAT IS DAT???

Je kunt natuurlijk zien dat ik geen grote zoom op mijn camera heb, anders had ik wel in kunnen zoomen en was er geen probleem geweest om te zien wat hier gefotografeerd is.
Het gaat niet om de weg, maar om het groene veld waar die 'dingen' in zitten. Die 'dingen' zijn mensen die aardbeien plukken. Het was een druilerige dag en daarom hebben ze een stuk plastic over zich heengetrokken. Knietje voor knietje gaan ze vooruit. Ze roepen naar elkaar, maar ik kan er geen woord van verstaan. De boer komt af en toe langs op een trekker om de kistjes aardbeien op te halen. Ik kom al jarenlang op de camping in de buurt, Zonneland, en elk jaar zie ik hetzelfde tafereel.

GOUD

Jazeker, het is allemaal goud wat er blinkt in mijn vijver. De goudvissen zijn goed gegroeid, maar ze hebben een heftig verlies moeten incasseren toen een reiger een stuk of tien in snel tempo doorslikte en met zware krop wegvloog. Misschien was het ook wel nodig, want de vijver raakte overbevolkt sinds de grote aanwas twee jaar geleden. Vorig jaar, noch dit jaar heb ik kleintjes gezien.
De vijver kan een afspiegeling zijn van de grote wereld. Het heeft zijn eigen regels, zijn eigen ecosysteem, maar ik help de vissen wel bij de toevoer van zuurstof. Ook tegen de reigers heb ik voorzieningen getroffen, draden gespannen kris kras over de vijver.
De goudvissen kleuren wit en dan weer zwart en dan weer goud. Ik zou veel tijd moeten spenderen om dit allemaal uit te vinden, wanneer en hoe en waarom. Misschien is het gewoon beter om ze te laten zijn zoals ze zijn; zelf weten ze wel hoe het moet.

terug van vakantie

 Ja, terug van vakantie wil ik jullie toch even twee foto's laten zien.
De eerste is een kapelletje op camping Zonneland bij Nispen. Het is gebouwd door de grootvader van de eigenaar van de camping ter nagedachtenis aan een verdronken meisje - zo gaat het verhaal. Hij heeft vele uren gebruikt om latijnse teksten in het kapelletje te beitelen. Er staan 6 bidstoelen in, meer ruimte is er niet. Mensen die er om vragen kunnen de binnenkant van het kapelletje bekijken, een plaats van rust en vrede, zo maar temidden van de bossen.
De tweede foto is genomen tijdens mijn bezoek aan vriend en collega Fred in Cuxac, Zuid Frankrijk, waar hij zorgt voor Barbara. tijdens mijn bezoek kon ik me uitleven op de tuin, bijna een hectare groot!! Hij moet echter terug naar Engeland vanwege de slechte gezondheid van Barbara en zal dus deze mooie plaats moeten verkopen. Wat heb ik genoten van dit bezoek.

ALLES STROOMT

Panta Rei, zeiden de oude Grieken. Het is een gezegde dat gebruikt wordt om aan te duiden dat alles in beweging is.
Mijn jongste schilderij duidt dat ook aan. Het is wel een gecompliceerd verhaal en is langzamerhand, punt voor punt, tot stand gekomen.
Het schilderen van het water (blauw) liep uit op het plaatsen van de grote groene bladeren. Er zijn ook de wandelpaden, de songlines, die door de mensen worden gebruikt om het goede te verkrijgen. Deze bladeren waren natuurlijk eerst klein geweest, maar door het water zijn ze uitgegroeid en zullen weldra de herfst bereiken. Tussen de bladeren in liggen de tuinen, de gronden waar de bloemen groeien. De mensen verzamelen zich rondom deze pracht, deze tuin van Eden, en genieten er van.  De grote rechthoekige vlaktes zijn de gronden waar de plechtigheden plaats vinden, zoals de initiatie rituelen.
Het geheel is geplaatst te midden van de grote zoutvlaktes, zoals die in W. Australie te vinden zijn.
Het is een groot doek van 135 x 80 cm., waarop ik acrylverf heb gebruikt.

ZEN TUIN

Zo af en toe praat ik wel eens met mensen die iets met hun tuin zouden willen doen en daarvoor een grote investering zouden moeten maken. In mijn Japanse foto's heb ik gezocht naar een voorbeeld van een Zen-tuin, de eenvoudigste die ik kon vinden. Deze tuin geeft niet alleen rust aan je ogen, maar ook aan je hart. Rond het gedeelte van steen en mos ligt een cirkel scherp zand, die elke morgen geharkt moet worden in alle stilte, wanneer de aarde zich verlost van de nacht. Het zand moet bijgeharkt worden net zoals je ook jouw eigen ziel/gemoed/hart/innerlijk moet onderhouden.
wanneer je inderdaad berekent dat deze zen tuin veel goedkoper is dan een ander soort tuin, dan kun je het overgebleven geld gebruiken voor een goed doel in jouw omgeving. (het pad van Zen).

NIEUW!!!!!!

Waw, een nieuw schilderij is toegevoegd aan de wereld van kunst, van expressie. Jij bent een van de eersten die deelt in mijn genoegen om uitdrukking te geven aan het welzijn van de mens en de wereld. Ik zal het uitleggen.
Je moet dit schilderij zien als de tegenhanger van mijn vorige schilderij waarin ik uitdrukking gaf aan een zeker misnoegen over de gespletenheid in de wereld, politiek, economie, religie, familie, omgeving.
Ik was er niet tevreden mee en besloot om een nieuw schilderij te maken, waarin de gebondenheid met elkaar tot uitdrukking kwam. Je ziet in het midden dan ook de ying yang, nu met twee slangen van de Droomtijd. De zaadjes van deze ying yang zitten in de cirkel er om heen. Daar om heen bevindt zich een keten van verbondenheid, omgeven door het pad van de mens, met zijn nederzettingen, zijn steden en dorpen. Mensen zitten samen in de wereld.
Ik was aan het schilderen en kon moeilijk ophouden. Het moest af! Het kon beter! En toch is het zo als het zijn moest. Commentaar???? Ja graag.

SAMENSTELLING

Eerst wilde ik deze foto 'tegenstellingen' noemen, maar dat klinkt zo negatief. Het is toch veel mooier om elk zijn eigen en ge-eigende plaats te geven.
Op de achtergrond zie je een lindeboom. Nederlandser kan het eigenlijk niet. Maar dan zie je drie cipressen, duidelijk van afkomst uit Zuid Frankrijk, het Midden Oosten, Spanje en zo.
Je moet goed kijken, maar voor die cipressen zie je een appelboom. Bij cipressen horen druiven. Maar alles gaat goed samen en hier zijn dus appelen te rapen in de nabije toekomst. Vorig jaar 45 stuks!!
Dan zie je een schaal met schilderingen. Als je goed kijkt kun je een dotpainting zien, zo maar iets uit Australie, het land van de Aborigines.
Een bakje water voor de vogels. De pikorde is: vlaamse gaaien komen eerst een bad nemen en hun dorst lessen, dan de eksters, de duiven, de merels, de mussen, en het kleinere grut.
En dit alles mag ik aanschouwen wanneer, zoals nu bij de hittegolf, ik buien mag zitten om mijn nasi goreng op te eten.

HEEL BIJZONDER

Hela, een  van de dotpainters hier in huis, heeft en belangrijk en bijzonder werk klaar gekregen. In het kort kan gezegd worden dat uit een zekere onrust rust is ontstaan. die onrust is te zien in het midden van het schilderij. Het is net of het en draaiende beweging maakt. In de hoeken zie je dan de rustige omgeving van groepjes mensen. Er is harmonie.
De kleuren zijn bijzonder goed gekozen. Het is een groot schilderij, dat zijn kracht verliest in deze kleine afbeelding.Hopelijk is het een uitdaging aan u allen om ook uw verhalen te gaan schilderen, in een dotpanting of op andere manieren. Het schilderen zelf geeft al rust, vooral wanneer men met een groepje bij elkaar zit.

DE ROOS

In mijn tuin staat een roos. Eigenlijk is dat genoeg; meer hoeven er niet te zijn, want perfectie is bereikt. Een roos, de bloem voor het hele leven, van geboorte tot het graf. Met een roos kunnen we meer zeggen dan met woorden. een simpel gebaar, een roos voor jou.