HEEL TRIEST

Dit keer laat ik jullie een foto zien die ik gemaakt heb in Osaka, Japan. Er is daar een huis waar mensen van allerlei slag kunnen binnenlopen en eventueel ook kunnen overnachten. En dat zijn er zo'n 100 per nacht!!!
Veel mensen lijden aan een stoornis, alcoholmisbruik, drugs, neerslachtigheid, noem maar op. Natuurlijk zijn er mensen die hier of in de buurt, langs de straat, overlijden. Het zijn onbekenden, mensen zonder naam, zonder familie of althans waar de familie niet van bekend is. Een foto wordt van hen gemaakt, ze worden gecremeerd en de urn wordt in een vertrek van dat huis bijgezet. Nabestaanden kunnen misschien nog komen opdagen en de urn meenemen. De urn wordt hier een jaar bewaard en daarna verwijderd. Op de foto zie je maar een gedeelte van het grote aantal mensen dat hier wordt bijgezet.
Hulde aan de Franciscanen die dit werk op zich genomen hebben.

SHIKOKU

Veel mensen zijn geinteresseerd in de pelgrimstocht langs de 88 tempels op het eiland Shikoku in Japan. Het spijt me dat ik mijn boek Het Fluisterend Bamboebos niet meer kan aanbieden; zelfs de tweede editie is uitverkocht. Ik kan het laten bijdrukken, maar doe dat als er ongeveer 50 mensen zijn die het willen kopen; bij een kleiner aantal wordt het te duur.
Er is een engelse versie van de route. Dat boekje is onontbeerlijk om de tocht goed te kunnen lopen en ook om iets te weten van de gewoontes langs de pelgrimsweg. Ook staat er een woordenlijstje in. De tocht gaat van tempel naar tempel, veelal langs de kust en over verharde wegen, maar ook over de bergen, het moeilijkst deel omdat daar geen wegwijzers staan. bovendien zijn sommige bergen tamelijk stijl en hoog. Maar er is altijd een weg.
Het eerste stuk gaat van Amsterdam naar Osaka en dan met de bus richting Kagawa/Ehime. Je kunt dan uitstappen niet ver van tempel nr. 1. En dan gaat het vanzelf, ongeveer 1300 km. lang.

LAATSTE EXEMPLAREN

Het boek De Engelen van Jacobus is het eerste boek dat ik geschreven heb. Het was gepubliceerd in 2005, drie jaar na mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella vanuit Enschede, 3 maanden onderweg met een broer van mij en met honderden anderen die voor welke reden dan ook maar ook op weg waren.
Het boek duikt de geschiedenis in vanaf 1225, het jaar waarin Engelbert van Keulen werd vermoord door zijn neef. Die neef loopt nu met ons mee en vertelt dingen uit het verleden.........
Het boek kan nog gekocht worden bij mij, want ik heb het restantje opgekocht van de uitgever. Een tientje is de sterk gereduceerde prijs. reageer maar via deze blog.

dotpainting

vanwege de verhuizing naar Haaksbergerstraat 253 te Enschede kunnen nu nieuwe mensen deel nemen aan het puntjes-schilderen, het dotpainten volgens de Aboriginal techniek.
u kunt zich aansluiten op april de 13de, want dan beginnen we weer, zoals gewoonlijk vanaf 9.00
 's morgens tot half twaalf. Bijdrage voor verf en koffie is vijf euro. Welkom!
hopelijk mag ik u hier verwelkomen.

PAASEI??

Nee, een paasei is het niet, maar wat dan wel?
Het is gewoon een kom met rijst, wel heel speciale rijst, namelijk uit Bario, een streek aan de bovenloop van de rivier de Baram in Serawak.
Ook zou het wel een paasei genoemd kunnen worden, want zojuist kreeg ik het bericht dat de onteigening van al het land daar niet wettelijk is verklaard. De overheid wilde er namelijk een hydroelectrische dam bouwen, waardoor 20.000 mensen zouden moeten verhuizen.
Een van mijn vroegere schooljongens heeft het voortouw genomen in het voeren van oppositie tegen deze dam. Nu na ettelijke jaren hebben ze gewonnen. Ze zijn geholpen in feite door een grote bijeenkomst die ze hadden georganiseerd en die bijgewoond werd door die mevrouw uit Honduras die onlangs is vermoord.
Je kunt hierover natuurlijk meer vinden op internet. Kijk maar naar 'hydroelectric dams in Sarawak'.
een bijzonderheid is natuurlijk ook dat de Penans, de nomaden van het regenwoud van Serawak, uit het woud zijn gekomen om mee te demonstreren tegen de bouw van deze dam. Zij zouden ook ergens naar toe gebracht worden, gehuisvest worden, en zo hun traditioneel leven achter zich zouden moeten laten.
Ze hebben de minister president van Serawak proficiat gewenst met dit besluit.

HEEL BIJZONDER

Ik weet niet of het vaker voorkomt of voorgekomen  is: een palmzondag voorgegaan door een pastor van de Libanese kerk en een van de Nederlandse kerk, tweetalig, namelijk arabisch en nederlands.
Het was de eerste keer dat de Libanese christenen van Enschede en omstreken bij elkaar kwamen in de St. Janskerk. Jong en oud was aanwezig; het was goed voorbereid met genoeg openheid voor improvisatie. Bijna de hele dienst werd gezongen, behalve dan de preek, geschreven op een piepklein blaadje maar verkondigd met grootse gebaren.
Het was een fijne dienst.

40 kilometer

twee foto's van de gesponsorde wandeltocht van 40 kilometer, de Midvastenloop.
de eerste foto is bij mij thuis genomen waar elk jaar een aantal ex-studenten van mij samenkomt om dan deze tocht te lopen. Natuurlijk besluiten we met een heerlijke maaltijd, biertje of wijntje er bij en het geluk straalt er van af.
de tweede foto, een beetje onduidelijk, is genomen in de eerste rustplaats, de kantine van het sportveld in Denekamp, waar we koffie/thee drinken en onze eerste boterham eten. In feite is er genoeg te eten, want onderweg krijgen we een krentenbol, een appel, een kom erwtensoep en pannenkoeken.
Het goede doel was een waterproject in Noord Oeganda en een thuis voor straatkinderen in Kenya.
deze gesponsorde tocht in  Midvasten bestaat al sinds 1997. Meestal zijn er 1200-1500 deelnemers.
Volgend jaar iets voor jou?

DOTPAINTERS

Ik wil jullie graag even de groep dotpainters laten zien. Het is een groep van meestal 5-7 personen die op een woensdagmorgen bij elkaar komt om te schilderen, hun eigen verhalen, hun eigen manieren, gebruik makend van de aboriginal techniek. we maken onze schilderijen ( u ziet er een paar aan de muur hangen) of we beschilderen voorwerpen volgens eigen design. Binnenkort gaan we verhuizen naar een locatie die groter is. Mocht u in de buurt wonen (enschede) dan bent u van harte welkom om het ook eens te proberen. En mocht u meer willen weten over het dotpainten van de aborigines in Australie, dan zoekt u gewoon op internet: dotpainting, Aborigines en u krijgt een heel scala aan schilderijen en informatie.

LUDVIK EN JIN

Het is alweer een tijdje gelden dat Ludvik en Jin trouwden in Z. Korea. Ik was uitgenodigd door hen om aanwezig te zijn, niet zo maar als een toeschouwer, maar als de 'geadopteerde vader' van Ludvik. Immers. ze hadden gekozen voor een traditioneel Koreaans huwelijk en daar moet familie bij aanwezig zijn. Je kunt niet in je eentje trouwen! Ludvik behoorde bij de groep buitenlandse studenten in Delft; hij was ook de penningmeester van onze stichting het ISP -Internationaal Studenten Pastoraat. Hij kwam uit Tjechie, had geen ouders meer, alleen een broer die niet aanwezig kon zijn. En daarom moest ik maar de plaats innemen van zijn familie. Het werd een prachtig huwelijk.
Nu wonen ze in Noorwegen en hebben een zoontje Nuri, een mooi jongetje. ze zijn betrokken bij het wel en wee van de wereld. Eigenlijk moet ik er een keer naar toe, maar ja. er is zoveel te doen. Van de andere kant, hij is wel mijn zoon geworden en zij mijn schoondochter en Nuri mijn kleinzoon. Volgend jaar dan maar.........

GROTER DAN ONS HART

Het is de titel van een lied dat we op kerstavond hebben gezongen. De woorden en de muziek zijn prachtig, geschreven door H. Oosterhuis en A. Oomen. Daarom geef ik de tekst hier ter meditatie!

gij die geroepen hebt licht en het licht werd geboren (links en rechts kwart cirkel beneden)
en het was goed, het werd avond en morgen tot op vandaag. (de lucht, rechts en links boven)
Gij die geroepen hebt "o mens" en wij werden geboren  (de u in het schilderij)
gij die mijn leven zo geleid hebt tot hier toe dat ik nog leef.
Refr.: omdat Gij het zijt, groter dan mijn hart, die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Gij die liefde zijt, diep als de zee,
flitsend als weerlicht, sterker dan de dood,
laat niet verloren gaan een mensenkind. 
Gij die geen naam vergeet, geen mens veracht,
laat niet de dood die alles scheidt en leegmaakt,
laat niet de tweede dood over ons komen. refr.
voor allen die gekruizigd worden wees niet niemand, wees hun toekomst ongezien.
Voor mensen die van U verlaten zijn,
die hun lot niet kunnen dragen,
voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen.
voor uw naamgenoten in ons midden,
vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand.  (de kleine u's in donker gedeelte)
voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, rechtdoen,
dat zij staande blijven in ons midden.  refr.
Gij die tegen alle schijnbaar noodlot in, ons vasthoudt,
gij die vreugde schept in mensen,
gij die het woord tot ons gesproken hebt dat onze ziel vervult,
laat ons niet leeg en verloren en zonder uitzicht.
doe ons opengaan voor het visioen van vreugde, dat sinds mensenheugenis ons roept.
(eventueel zegening van brood en wijn)
verhaast de dag van uw gerechtigheid,
zie het niet langer aan,
dat her en der in deze wereld mensen gemarteld worden,
kinderen gedood,
dat wij de aarde schenden en elkaar het licht ontroven.
zoals een hert reikhalst naar levend water,
doe ons zo verlangen naar de dag dat wij,
nu nog verdeelde mensen, in uw stad verzameld zijn (kleine rondjes)
in u verenigd en voltooid, in u verenigd. (grote cirkel)
gedenk uw mensen dat zij niet vergeefs geboren zijn. refr.

santiago de compostella

gisteren is de schelp, het symbool van Jacobus, geplaatst op de Jacobuskerk in enschede. Pelgrims kunnen hier nu een stempel halen op hun weg naar Santiago de Compostella.Als het goed gaat, dan komen ze langs Het IJzeren Kruis, niet zo ver voor Campostella. Daar kunnen ze dan een steen toevoegen aan de grote hoop stenen die er al verzameld is in de loop der eeuwen.
Het symbool is dat je alles achter je laat dat je als een steen verzwaard of bezwaard. Toen mijn groep er langs liep hebben we allemaal een steen daar gedeponeerd - en een foto genomen, want het was een belangrijk moment in ons leven.
er was ook een jonge man die aan was komen lopen vanuit Polen, de hele weg. Hij had huis en auto verkocht, had zijn baan opgezegd, een steen in zijn rugzak gedaan en zie daar was hij, zingend lopend langs 's Heren wegen. Hij opende zijn rugzak en er kwam een steen uit die wel drie kilo gewogen moest hebben. "E een nieuw leven wil ik beginnen", zei hij, "het oude is voorbij". Ik vroeg hem wat zijn nieuwe leven zou zijn. "Dat weet ik nog niet, maar de Heer zal mij de weg wijzen" en fluitend liep hij verder naar Compostella, en de hele weg weer terug naar Polen.

MOOI VERHAAL

Dit verhaal komt uit Afrika, ik denk Oost Afrika, maar weet niet welk land.
Vroeger, heel vroeger, waren er pa en ma schildpad. Ze leefden onder de zon en de maan en de sterren, maar waren ongelukkig. Ze waren alleen. God was ver weg.
Op een goede dag raapten ze alle moed bij elkaar en begonnen aan de lange weg naar God. Toen ze eindelijk na veel gekruip bij hem waren, zeiden ze tegen hem dat ze graag kinderen zouden krijgen, zodat ze niet mer alleen waren. Tja, zei God, dat kan wel, maar dan moeten jullie een keer sterven, anders raakt de aarde veel te vol. Nou, dat hadden ze er weel voor over, zeiden ze.
En zo gebeurde het. Ze kregen veel kleine schildpadjes en waren gelukkig.
Hun buren, de mensen, hadden dat al gauw in de gaten Ook zij waren ongelukkig en dus gingen zij ook op bezoek bij God. Hij zei hetzelfde tegen hen. Ook zei vonden het goed om een keer te sterven als ze nu maar kinderen zouden krijgen.
Zo gebeurde het. Ze kregen veel kinderen die allemaal heel gelukkig leefden en er was zelfs water waar ze konden spelen.
Er was nog iets. Sinds ze kinderen kregen was ook de geest van God bij hun aanwezig. Je kunt hem/haar zien tussen de mensen en de schildpadden, want er is vrede.

KERST 2015

Vanuit mijn werkkamer zie ik uit op drie bomen: het bamboebos,  groen als in de lente, de Japanse kers in bloei als in de zomer en de boom met de rode kraaltjes, goed voor de herfst en de winter. Grote vogels genieten van de kraaltjes, kleine vogeltjes genieten van de bloesems, de vissen zijn beschermd tegen de reigers door de grote bamboestengels. Puur natuur.
Het hele jaar door is het een prachtig uitzicht. De mensen hoog in de flat daarachter mogen meegenieten. met dit uitzicht is het niet nodig om een kerstboom in huis te halen. wel heb ik er een paar takjes afgehaald om de kamer, war we bijeenkomen om te 'dotpainten' op te fleuren.

SERAPION SEIGER O.Carm.

een foto uit de oude doos is weer levend geworden toen Bill Engbers het dagboek van deze pater op zolder vond. Het dagboek, geschreven in 1931, is eigenlijk kort, want het beschrijft alleen maar de reis van zijn ouderlijk huis in Oldenzaal naar Brazilie, waar hij op 17-jarige leeftijd zijn studie filosofie en theologie deed. Het boekje is een kleinood en zal t.z.t. gestuurd worden naar de archieven van de Karmelieten in Zenderen.
zelf heb ik het uitgetypt en voorzien van een verdere beschouwing over de religieusiteit van mijn familie. ook heb proberen uit te vinden wat hem bewoog om naar de karmelieten te gaan; waarom noemde hij Brazilie het land van zijn dromen?
Zijn laatste jaar theologie heeft hij in Rome gedaan, waarna hij aldaar tot priester is gewijd. Hij doceerde later Mariologie, ging nog terug naar Brazilie om daar een korte tijd te doceren en werd toen gevraagd om de overste te worden voor de karmelieten in Portugal.
Een boeiend leven, waar ik nog veel meer van zou willen weten.
Trouwens, het boekje kan bij mij besteld worden, maar ik heb er slechts 25 van laten drukken.

TWO ROADS DIVERGED IN A YELLOW WOOD

Gisteren heb ik het laatste puntje gezet op een nieuw schilderij, een dotpainting geinspireerd door het onderstaand gedicht van R. Frost.

NB. yellow wood = de herfst van ons leven.

we hebben keuzes moeten maken.

de twee wegen zijn de groene lijnen

aan beide kanten liggen de mogelijkheden die we hadden kunnen kiezen

over het geheel staat de grote regenboog 

een bamboe ligt er midden tussen in.

hier dan is het gedicht:

 

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Robert Frost

A UNIQUE PHOTO

Yes, a very unique photograph because it is taken when Brani-Brani was showing me his new boomerang. he was sitting his his tent, surrounded by his dogs with whom he had shared his lunch. I saw the remnants of a goanna, a big lizzard. He had constructed his tent, a lean-to, from some old cloth. Actually Brani-Brani was trying to sell his boomerang. His unemployment benefit, his old age benefit, his aboriginal benefit, his benefit for the poor, everything was finished; he had drunk it all together with his mates Maudi, Jeffrey, Marakutju and some others. What a life!

JAGONG

Hier zijn dan Thomas en Margareth, helemaal uit Serawak, Maleisie, hier naar toe gekomen met een paar kilo rijst uit Bario, de bovenstroom ban de Baram rivier. Het is rijst die bijzonder goed van smaak is, eigenlijk niet vergeleken kan worden met rijst van de natte rijstvelden. Hier waren Thomas en Margareth bijzonder geinteresseerd in de mais. In hun eigen land is mais een product dat gegeten kan worden net voor de rijst klaar is om te oogsten. Hier wordt de mais gevoerd aan de varkens en koeien, en onsmakelijke mais voor mensen. Het was voor hen wel vreemd dat er hele grote maisvelden bestaan, terwijl in eigen land her en der een mais stengel opgroeit te midden van de rijst.

NOSTALGIE

Af en toe heb ik een reden om door mijn fotoboeken te bladeren en natuurlijk kom ik dan foto's tegen die een bijzondere tijd in mijn herinnering wakker roepen. Op deze foto heeft elke student een bijzondere betekenis voor mij, allemaal dierbare herinneringen. elke persoon kan en hoofdstuk in een boek  zijn. Natuurlijk, dat is zo!
De foto is gemaakt in Delft, in de kapel van de Franciscaner kerk, Raamstraat, waarschijnlijk rond 2005-2006. Iedereen op deze foto is getrouwd (op eentje na!); ze hebben kinderen, jobs, hopelijk  allemaal, sommigen zie ik langs komen op FB, verjaardagen worden gevierd: ze staan nu midden in het leven. Ik hoor van hen, soms, hoor over hen, ook soms, maar altijd is het met een blij gevoel in mijn hart. Dank, mensen.

DOTPAINTING

Al jaren komt een groepje mensen bij elkaar in mijn huis om hun verhaal te schilderen volgens de techniek van de Aborigines in The Great Western Desert, de Mardo, van West Australie.
we vertellen niet de verhalen van de Droomtijd, die heilig zijn voor de Mardo, maar onze eigen verhalen en ieder op zijn/haar eigen manier.
de manier van schilderen is geheel anders dan die we kennen in West Europa, waar ook veel stijlen zijn, maar zelfs het puntjes schilderen van Staphorst of het puntjes schilderen in de tijd van Vincent van Gogh kan eigenlijk niet vergeleken worden met die van de Aborigines, omdat bij de Aborigines het om het verhaal gaat.  Soms wordt er geschilderd met de bedoeling om een voorwerp te versieren, zoals men dat ook doet b.v. op Bali in Indonesie, waar men waarschijnlijk het dotpainten overgenomen heeft van de zuiderburen, doch zonder verhalen te schilderen.
als je op internet kijkt kun je veel vinden over beroemde dotpainters in Australie en natuurlijk kun je meer lezen over deze mooie manier van schilderen.

aspirant karmelieten

vier aspirant karmelieten die op 17-18 jarige leeftijd in 1931 vertrokken naar Brazilie om daar te studeren, Karmeliet te worden en tot priester te worden gewijd. Eeen ervan, de linkse, is mijn oom Serapion Seiger, die later in Rome verder studeerde en een doctoraat behaalde in Mariologie, alles over Maria. Hij werd overste van de Karmelieten in Rome en later in Portugal, waar hij gestorven is in 1977.
Het was een nieuwe beweging bij de Karmelieten om hun studenten in Nederland naar Brazilie te sturen. Misschien was het een eerste poging om al vroeg bekend te geraken met andere culturen. De preciese beweegredenen weet ik niet; misschien kan iemand me verder helpen?
Ik heb beschikking gekregen over een dagboek dat oom Hendrik, Serapion Seiger, geschreven heeft tijdens die tocht naar Brazilie. Het lijkt me aardig om het uit te typen en beschikbaar te stellen aan eenieder die er belang of interesse bij heeft. Laat het me weten!