IETS NIEUWS

Ja, iets nieuws! Het fototoestel werkte niet meer zo goed, dus een nieuwe gekocht en dan duurt het even voordat je alle mogelijkheden kent. Iets nieuws ook omdat het nu niet meer de Verrijzenis is waar ik woon, maar de St. Jan kerk, een toren aan de linkerkant, een cirkel voor de gemeenschap die nu bestaat uit drie gemeenten, die door en kerkklokken bij elkaar worden geroepen ( de golvende lijnen), een school aan de rechterkant. De S van Sint en de J van Jan. Tussen hemel (boven, blauw) en de aarde (beneden, groen). Het is een zoeken om je weg te vinden in deze tijd.

HET HILLIGENPAD

Vooruit dan maar, een beetje Twents. Hilligen is natuurlijk heiligen. Het heiligen pad is een nieuwe route in Twente, van Espeloo bij Enschede via Oldenzaal, de Lutte, Rossum, een pad van ongeveer 100 km. Op deze mooie herfstdag liepen we over de Tankenberg met het Mariakapelletje en het Koepeltje, dat dateert van de Germaanse tijd, een rituele offerplaats voor vruchtbaarheid. Onderweg kwamen we ergens bij een boerderij waar de boerin haar talenten gevonden heeft in het maken van overheerlijke gebakjes, aangedragen met grote hartelijkheid. Voor degenen die met mijn familie bekend zijn: van l. naar r.: Abel, Hans, Henk, Hettie, Marianne en ikzelf. Abel is de nieuweling, vriend van Marianne onze vriendin. Zo nou weten jullie dat ook weer, maar het wandelen van het pad is een aanrader.

I like to share with you an unfinished painting.
the painting is Aboriginal: black and red, their black skin and the red soil.
It was being painted by an Aboriginal woman, Anette Newbury, in Wiluna, W.A. It was not yet finished and therefore she did not tell me the story. I wanted to buy it, because the painting looked so beautiful and because Annette was the first woman to come to the dotpainting-centre, which I had established there. Annette was very special to me. She lost two children, at the age of about 17, through suicide. She told me that she now paints for het grandchildren. They keep her going.
By the way, if you cannot see it properly: the little black things are all bees.
The rains were coming and I had to leave Wiluna quickly; otherwise I might be stuch there for a week or so.
I heard that somebody else bought the painting, far beyond my purse!

ONTBOSSING

Tatau-Ontbossing: dat is de naam die ik aan dit schilderij heb gegeven.
Aan de rivier (blauw) liggen drie bazaars: Tatau, Sangan en Muput.
Nieuwe wegen zijn aangelegd, kris kras door het land, vele wegen vinden hun oorsprong in de wegen die de houtmaatschappijen hebben aangelegd. Veel longhouses lagen langs de rivieren, maar ook velen zijn nu gebouwd langs de wegen.
De rivieren zijn de Anap, de Sangan en de Kakus, met de zijstromen
De houtmaatschappijen zijn de zwarte blokjes.
De langhuizen zijn de lange witte vakjes.
De bazaars zijn de cirkels.
Bij de houtmaatschappijen zijn de gevelde bomen.
Dichtbij de langhuizen zijn de rijstvelden
links boven is nog een stuk oerwoud.

MAKAI MAKAI

Makai, makai is de roep die rondgaat wanneer mensen opgeroepen worden om gezamenlijk te eten in een langhuis bij de Iban van Serawak (Maleisie). Iedereen brengt dan iets mee. De bezoeker wordt aangespoord om vooral te eten van de rijst, want er zijn vel soorten rijst - 'maar de mijne is de beste'!!! verder zijn er de gewone dingen, zoals kip en vis, soms ook wel ingemaakt wild varkensvlees of vis, die een tijdje geleden gevangen is, tamelijk zoutig en met een bepaalde geur, maar als je het kent, is het zeer lekker. Groente is er ook, want het groeit overal, langs de rivier, in het bos, bij het rijstveld. Mais is aanwezig wanneer de rijst bijna rijp is.
Van de foto's kun je trouwens ook een goede indruk krijgen hoe een langhuis er uit ziet. Het is een modern langhuis, waar plastic vloerbedekking wordt gebruikt. Veel handiger om schoon te  maken, zeggen de vrouwen. Maar voor bezoekers wordt wel de goede rotan mat gespreid.

Serawak

Serawak, een deelstaat van Maleisie. Tien jaar heb ik er gewerkt, een tijd van reizen en trekken naar de langhuizen, samen optrekken met mensen die iets anders zochten in hun leven, weg van de dromen, weg van de vogels die hen beletten om te werken. Nu zijn we 40 jaar verder. De langhuizen zijn gebleven, maar sterk veranderd. Nu met electriciteit, stromend water, TV, mobieltjes, weinig rijstbouw, maar veel mensen werken in de steden en komen terug naar het langhuis wanneer ze met zijn allen Kerstmis vieren en later nieuw jaar op een juni. Dan worden ook de doden herdacht.

De zoon van de man die het christendom naar Ulu Anap, de bovenstroom van de rivier de Anap, bracht, nu zelf grootvader, heeft een kamer voor zijn gezin bij het langhuis van zijn vader aangebouwd. Het moest gezegend worden....en wat zie ik? Er is een kamer voor mij bij aangebouwd: Bilik Apai Ben Engelbertink, de kamer van Father Ben Engelbertink.

Zijn vader en moeder zijn oud en ziekelijk.Ze zullen het niet lang meer maken en dan ben ik er niet; dat doet pijn.

MEETING POINT

vanuit twee kampen (cirkels links en rechts) zijn twee mannen (midden) vertrokken en zitten bij elkaar om te praten hoe ze het best de kangoeroes kunnen vangen (zwarte sporen). ze hebben hun eigen kamp achtergelaten in het volste vertrouwen dat de twee regenboogslangen (zwarte slangen links en rechts) hun gezinnen zullen bewaken. Ze zijn door de bush gegaan (gekleurde streep midden). Aan weerskanten liggen de velden van de schapenboeren, afgerasterd (witte strepen boven en onder). Daar zijn de kangoeroes te vinden want ze vreten natuurlijk het gras op die velden.
Dit schilderij is 95 cm lang en 20 cm breed, geschilderd op doek met acrylverf.

ONZE WERELD

Tja, een dotpainting die nogal anders is dan wat ik tot nu toe geschilderd heb. Ik probeer de wereld te schilderen met alles dat er bij hoort:de lucht, donker blauw, het universum, boven de lucht, de vogels in de lucht,  de onderverdelingen tussen de mensen in zovele landen en staten, gebouwd op de aarde, groen, de mensen in allerlei kleuren, de wolken, lichtblauw, en natuurlijk de Regenboogslang die er voor zorgt dat alles kracht heeft, scheppend kan zijn. Eigenlijk is het een verwarrend schilderij geworden, misschien even verwarrend als de wereld er op het ogenblik uitziet.

HEEL TRIEST

Dit keer laat ik jullie een foto zien die ik gemaakt heb in Osaka, Japan. Er is daar een huis waar mensen van allerlei slag kunnen binnenlopen en eventueel ook kunnen overnachten. En dat zijn er zo'n 100 per nacht!!!
Veel mensen lijden aan een stoornis, alcoholmisbruik, drugs, neerslachtigheid, noem maar op. Natuurlijk zijn er mensen die hier of in de buurt, langs de straat, overlijden. Het zijn onbekenden, mensen zonder naam, zonder familie of althans waar de familie niet van bekend is. Een foto wordt van hen gemaakt, ze worden gecremeerd en de urn wordt in een vertrek van dat huis bijgezet. Nabestaanden kunnen misschien nog komen opdagen en de urn meenemen. De urn wordt hier een jaar bewaard en daarna verwijderd. Op de foto zie je maar een gedeelte van het grote aantal mensen dat hier wordt bijgezet.
Hulde aan de Franciscanen die dit werk op zich genomen hebben.

SHIKOKU

Veel mensen zijn geinteresseerd in de pelgrimstocht langs de 88 tempels op het eiland Shikoku in Japan. Het spijt me dat ik mijn boek Het Fluisterend Bamboebos niet meer kan aanbieden; zelfs de tweede editie is uitverkocht. Ik kan het laten bijdrukken, maar doe dat als er ongeveer 50 mensen zijn die het willen kopen; bij een kleiner aantal wordt het te duur.
Er is een engelse versie van de route. Dat boekje is onontbeerlijk om de tocht goed te kunnen lopen en ook om iets te weten van de gewoontes langs de pelgrimsweg. Ook staat er een woordenlijstje in. De tocht gaat van tempel naar tempel, veelal langs de kust en over verharde wegen, maar ook over de bergen, het moeilijkst deel omdat daar geen wegwijzers staan. bovendien zijn sommige bergen tamelijk stijl en hoog. Maar er is altijd een weg.
Het eerste stuk gaat van Amsterdam naar Osaka en dan met de bus richting Kagawa/Ehime. Je kunt dan uitstappen niet ver van tempel nr. 1. En dan gaat het vanzelf, ongeveer 1300 km. lang.

LAATSTE EXEMPLAREN

Het boek De Engelen van Jacobus is het eerste boek dat ik geschreven heb. Het was gepubliceerd in 2005, drie jaar na mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella vanuit Enschede, 3 maanden onderweg met een broer van mij en met honderden anderen die voor welke reden dan ook maar ook op weg waren.
Het boek duikt de geschiedenis in vanaf 1225, het jaar waarin Engelbert van Keulen werd vermoord door zijn neef. Die neef loopt nu met ons mee en vertelt dingen uit het verleden.........
Het boek kan nog gekocht worden bij mij, want ik heb het restantje opgekocht van de uitgever. Een tientje is de sterk gereduceerde prijs. reageer maar via deze blog.

dotpainting

vanwege de verhuizing naar Haaksbergerstraat 253 te Enschede kunnen nu nieuwe mensen deel nemen aan het puntjes-schilderen, het dotpainten volgens de Aboriginal techniek.
u kunt zich aansluiten op april de 13de, want dan beginnen we weer, zoals gewoonlijk vanaf 9.00
 's morgens tot half twaalf. Bijdrage voor verf en koffie is vijf euro. Welkom!
hopelijk mag ik u hier verwelkomen.

PAASEI??

Nee, een paasei is het niet, maar wat dan wel?
Het is gewoon een kom met rijst, wel heel speciale rijst, namelijk uit Bario, een streek aan de bovenloop van de rivier de Baram in Serawak.
Ook zou het wel een paasei genoemd kunnen worden, want zojuist kreeg ik het bericht dat de onteigening van al het land daar niet wettelijk is verklaard. De overheid wilde er namelijk een hydroelectrische dam bouwen, waardoor 20.000 mensen zouden moeten verhuizen.
Een van mijn vroegere schooljongens heeft het voortouw genomen in het voeren van oppositie tegen deze dam. Nu na ettelijke jaren hebben ze gewonnen. Ze zijn geholpen in feite door een grote bijeenkomst die ze hadden georganiseerd en die bijgewoond werd door die mevrouw uit Honduras die onlangs is vermoord.
Je kunt hierover natuurlijk meer vinden op internet. Kijk maar naar 'hydroelectric dams in Sarawak'.
een bijzonderheid is natuurlijk ook dat de Penans, de nomaden van het regenwoud van Serawak, uit het woud zijn gekomen om mee te demonstreren tegen de bouw van deze dam. Zij zouden ook ergens naar toe gebracht worden, gehuisvest worden, en zo hun traditioneel leven achter zich zouden moeten laten.
Ze hebben de minister president van Serawak proficiat gewenst met dit besluit.

HEEL BIJZONDER

Ik weet niet of het vaker voorkomt of voorgekomen  is: een palmzondag voorgegaan door een pastor van de Libanese kerk en een van de Nederlandse kerk, tweetalig, namelijk arabisch en nederlands.
Het was de eerste keer dat de Libanese christenen van Enschede en omstreken bij elkaar kwamen in de St. Janskerk. Jong en oud was aanwezig; het was goed voorbereid met genoeg openheid voor improvisatie. Bijna de hele dienst werd gezongen, behalve dan de preek, geschreven op een piepklein blaadje maar verkondigd met grootse gebaren.
Het was een fijne dienst.

40 kilometer

twee foto's van de gesponsorde wandeltocht van 40 kilometer, de Midvastenloop.
de eerste foto is bij mij thuis genomen waar elk jaar een aantal ex-studenten van mij samenkomt om dan deze tocht te lopen. Natuurlijk besluiten we met een heerlijke maaltijd, biertje of wijntje er bij en het geluk straalt er van af.
de tweede foto, een beetje onduidelijk, is genomen in de eerste rustplaats, de kantine van het sportveld in Denekamp, waar we koffie/thee drinken en onze eerste boterham eten. In feite is er genoeg te eten, want onderweg krijgen we een krentenbol, een appel, een kom erwtensoep en pannenkoeken.
Het goede doel was een waterproject in Noord Oeganda en een thuis voor straatkinderen in Kenya.
deze gesponsorde tocht in  Midvasten bestaat al sinds 1997. Meestal zijn er 1200-1500 deelnemers.
Volgend jaar iets voor jou?

DOTPAINTERS

Ik wil jullie graag even de groep dotpainters laten zien. Het is een groep van meestal 5-7 personen die op een woensdagmorgen bij elkaar komt om te schilderen, hun eigen verhalen, hun eigen manieren, gebruik makend van de aboriginal techniek. we maken onze schilderijen ( u ziet er een paar aan de muur hangen) of we beschilderen voorwerpen volgens eigen design. Binnenkort gaan we verhuizen naar een locatie die groter is. Mocht u in de buurt wonen (enschede) dan bent u van harte welkom om het ook eens te proberen. En mocht u meer willen weten over het dotpainten van de aborigines in Australie, dan zoekt u gewoon op internet: dotpainting, Aborigines en u krijgt een heel scala aan schilderijen en informatie.

LUDVIK EN JIN

Het is alweer een tijdje gelden dat Ludvik en Jin trouwden in Z. Korea. Ik was uitgenodigd door hen om aanwezig te zijn, niet zo maar als een toeschouwer, maar als de 'geadopteerde vader' van Ludvik. Immers. ze hadden gekozen voor een traditioneel Koreaans huwelijk en daar moet familie bij aanwezig zijn. Je kunt niet in je eentje trouwen! Ludvik behoorde bij de groep buitenlandse studenten in Delft; hij was ook de penningmeester van onze stichting het ISP -Internationaal Studenten Pastoraat. Hij kwam uit Tjechie, had geen ouders meer, alleen een broer die niet aanwezig kon zijn. En daarom moest ik maar de plaats innemen van zijn familie. Het werd een prachtig huwelijk.
Nu wonen ze in Noorwegen en hebben een zoontje Nuri, een mooi jongetje. ze zijn betrokken bij het wel en wee van de wereld. Eigenlijk moet ik er een keer naar toe, maar ja. er is zoveel te doen. Van de andere kant, hij is wel mijn zoon geworden en zij mijn schoondochter en Nuri mijn kleinzoon. Volgend jaar dan maar.........

GROTER DAN ONS HART

Het is de titel van een lied dat we op kerstavond hebben gezongen. De woorden en de muziek zijn prachtig, geschreven door H. Oosterhuis en A. Oomen. Daarom geef ik de tekst hier ter meditatie!

gij die geroepen hebt licht en het licht werd geboren (links en rechts kwart cirkel beneden)
en het was goed, het werd avond en morgen tot op vandaag. (de lucht, rechts en links boven)
Gij die geroepen hebt "o mens" en wij werden geboren  (de u in het schilderij)
gij die mijn leven zo geleid hebt tot hier toe dat ik nog leef.
Refr.: omdat Gij het zijt, groter dan mijn hart, die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Gij die liefde zijt, diep als de zee,
flitsend als weerlicht, sterker dan de dood,
laat niet verloren gaan een mensenkind. 
Gij die geen naam vergeet, geen mens veracht,
laat niet de dood die alles scheidt en leegmaakt,
laat niet de tweede dood over ons komen. refr.
voor allen die gekruizigd worden wees niet niemand, wees hun toekomst ongezien.
Voor mensen die van U verlaten zijn,
die hun lot niet kunnen dragen,
voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen.
voor uw naamgenoten in ons midden,
vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand.  (de kleine u's in donker gedeelte)
voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, rechtdoen,
dat zij staande blijven in ons midden.  refr.
Gij die tegen alle schijnbaar noodlot in, ons vasthoudt,
gij die vreugde schept in mensen,
gij die het woord tot ons gesproken hebt dat onze ziel vervult,
laat ons niet leeg en verloren en zonder uitzicht.
doe ons opengaan voor het visioen van vreugde, dat sinds mensenheugenis ons roept.
(eventueel zegening van brood en wijn)
verhaast de dag van uw gerechtigheid,
zie het niet langer aan,
dat her en der in deze wereld mensen gemarteld worden,
kinderen gedood,
dat wij de aarde schenden en elkaar het licht ontroven.
zoals een hert reikhalst naar levend water,
doe ons zo verlangen naar de dag dat wij,
nu nog verdeelde mensen, in uw stad verzameld zijn (kleine rondjes)
in u verenigd en voltooid, in u verenigd. (grote cirkel)
gedenk uw mensen dat zij niet vergeefs geboren zijn. refr.

santiago de compostella

gisteren is de schelp, het symbool van Jacobus, geplaatst op de Jacobuskerk in enschede. Pelgrims kunnen hier nu een stempel halen op hun weg naar Santiago de Compostella.Als het goed gaat, dan komen ze langs Het IJzeren Kruis, niet zo ver voor Campostella. Daar kunnen ze dan een steen toevoegen aan de grote hoop stenen die er al verzameld is in de loop der eeuwen.
Het symbool is dat je alles achter je laat dat je als een steen verzwaard of bezwaard. Toen mijn groep er langs liep hebben we allemaal een steen daar gedeponeerd - en een foto genomen, want het was een belangrijk moment in ons leven.
er was ook een jonge man die aan was komen lopen vanuit Polen, de hele weg. Hij had huis en auto verkocht, had zijn baan opgezegd, een steen in zijn rugzak gedaan en zie daar was hij, zingend lopend langs 's Heren wegen. Hij opende zijn rugzak en er kwam een steen uit die wel drie kilo gewogen moest hebben. "E een nieuw leven wil ik beginnen", zei hij, "het oude is voorbij". Ik vroeg hem wat zijn nieuwe leven zou zijn. "Dat weet ik nog niet, maar de Heer zal mij de weg wijzen" en fluitend liep hij verder naar Compostella, en de hele weg weer terug naar Polen.

MOOI VERHAAL

Dit verhaal komt uit Afrika, ik denk Oost Afrika, maar weet niet welk land.
Vroeger, heel vroeger, waren er pa en ma schildpad. Ze leefden onder de zon en de maan en de sterren, maar waren ongelukkig. Ze waren alleen. God was ver weg.
Op een goede dag raapten ze alle moed bij elkaar en begonnen aan de lange weg naar God. Toen ze eindelijk na veel gekruip bij hem waren, zeiden ze tegen hem dat ze graag kinderen zouden krijgen, zodat ze niet mer alleen waren. Tja, zei God, dat kan wel, maar dan moeten jullie een keer sterven, anders raakt de aarde veel te vol. Nou, dat hadden ze er weel voor over, zeiden ze.
En zo gebeurde het. Ze kregen veel kleine schildpadjes en waren gelukkig.
Hun buren, de mensen, hadden dat al gauw in de gaten Ook zij waren ongelukkig en dus gingen zij ook op bezoek bij God. Hij zei hetzelfde tegen hen. Ook zei vonden het goed om een keer te sterven als ze nu maar kinderen zouden krijgen.
Zo gebeurde het. Ze kregen veel kinderen die allemaal heel gelukkig leefden en er was zelfs water waar ze konden spelen.
Er was nog iets. Sinds ze kinderen kregen was ook de geest van God bij hun aanwezig. Je kunt hem/haar zien tussen de mensen en de schildpadden, want er is vrede.